Αν έχετε διευθύνει ποτέ μια ομάδα BIM, πιθανότατα έχετε ζήσει μια στιγμή Jackson Lamb. Να στέκεστε με τα χέρια στις τσέπες και να αναρωτιέστε σιωπηλά πώς καταλήξατε υπεύθυνοι γι’ αυτή τη συγκεκριμένη συλλογή ταλέντου, τραυμάτων και μισοτεκμηριωμένων workflows.
Το Slow Horses παρουσιάζεται ως κατασκοπευτικό θρίλερ, αλλά στην ουσία είναι μια ιστορία για την εργασία: οργανισμοί με κακή διοίκηση, άνθρωποι που παραμερίστηκαν εξαιτίας λαθών και ομάδες που κανείς δεν ξέρει ακριβώς πώς να διαχειριστεί. Κι όμως, με κάποιον τρόπο, η δουλειά γίνεται.
Γι’ αυτό και αποτελεί μία από τις πιο ακριβείς απεικονίσεις του BIM management που έχω δει στην τηλεόραση.
Slough House, αλλά σε έκδοση BIM
Το Slough House είναι το μέρος όπου η MI5 στέλνει τα «λάθη» της. Όχι τους ανίκανους — τους δύσκολους. Εκείνους που εξέθεσαν το λάθος άτομο, αμφισβήτησαν τη λάθος διαδικασία ή απλώς δεν ταίριαξαν στην επίσημη αφήγηση.
Κάθε αρχιτεκτονικό γραφείο έχει τη δική του εκδοχή. Μπορεί να είναι μια γωνιά του γραφείου, μια ξεχασμένη αίθουσα έργου ή ένα κανάλι στο Teams που κανείς εκτός της ψηφιακής ομάδας δεν ανοίγει ποτέ. Εκεί βρίσκεται η ομάδα BIM.
Όχι επειδή τα μέλη της δεν είναι καλά στη δουλειά τους, αλλά επειδή είναι άβολα για τον οργανισμό. Κάνουν ερωτήσεις. Θυμούνται προηγούμενες αποτυχίες. Δεν χειροκροτούν με ενθουσιασμό όταν κάποιος ανακοινώνει ένα «νέο ψηφιακό όραμα».
Κι όμως, όταν το μοντέλο καταρρέει στις δέκα το βράδυ, λίγο πριν από ένα deadline, εκεί καταλήγουν όλοι.
Jackson Lamb, BIM Manager κατά λάθος
Με βάση οποιοδήποτε κριτήριο του HR, ο Jackson Lamb είναι μη προσλήψιμος. Είναι αγενής, απαξιωτικός, αλλεργικός στην αισιοδοξία και ανοιχτά περιφρονητικός απέναντι στο θέατρο της διοίκησης.
Υπάρχει όμως μια άβολη αλήθεια: είναι καλός στη δουλειά του.
Δεν παρακινεί με συνθήματα. Δεν προσποιείται ότι όλα πάνε καλά. Καταλαβαίνει ότι, μέσα σε δυσλειτουργικά συστήματα, η ηγεσία αφορά κυρίως τον περιορισμό της ζημιάς: να κρατάς τις ανοησίες μακριά από όσους προσπαθούν να δουλέψουν και να αφήνεις την ικανότητα να υπάρχει χωρίς να την αναγκάζεις να περάσει μέσα από ένα διάγραμμα διαδικασιών.
Αυτό είναι το BIM management στην πραγματική ζωή.
Οι περισσότεροι BIM Managers δεν περνούν τις ημέρες τους καινοτομώντας. Μεταφράζουν. Λειτουργούν ως ασπίδα. Εμποδίζουν αθόρυβα τις κακές ιδέες να φτάσουν σε εύθραυστα συστήματα. Απορροφούν την πίεση από πάνω, ώστε να μην την απορροφήσει το μοντέλο.
Ο Lamb θα ταίριαζε απόλυτα.
Η ομάδα που δεν παραγγείλατε — αλλά τελικά πήρατε
Η ομορφιά του Slow Horses είναι ότι κανένα από τα μέλη της ομάδας δεν θα έπρεπε να μπορεί να συνεργαστεί με τα υπόλοιπα. Είναι αταίριαστοι, πληγωμένοι και κατά διαστήματα ανυπόφοροι. Ο καθένας ξεχωριστά αποτελεί πρόβλημα.
Γι’ αυτό ακριβώς είναι τόσο αναγνωρίσιμοι.
Κάθε ομάδα BIM έχει τον απογοητευμένο νέο επαγγελματία που γνωρίζει ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα και εξοργίζεται επειδή δεν είναι.
Τον αξιόπιστο πολυεργαλείο που στην πράξη κρατά τα πάντα σε κίνηση.
Την τεχνική ιδιοφυΐα που έχει δίκιο υπερβολικά συχνά για να μπορεί κανείς να την αγνοήσει.
Και τον φύλακα της θεσμικής μνήμης που θυμάται ακριβώς πώς πήγε στραβά την προηγούμενη φορά.
Δεν σχηματίζουν ένα τακτοποιημένο οργανόγραμμα. Σχηματίζουν μια συμμαχία. Και, με κάποιον τρόπο, η δουλειά γίνεται.
Αυτή είναι η άβολη αλήθεια για τις ομάδες BIM. Σπάνια είναι καλοκουρδισμένες. Συχνά είναι κυνικές. Μερικές φορές είναι ιδιοφυείς σχεδόν κατά λάθος. Η μαγεία δεν βρίσκεται στο να λειάνεις τις τραχιές ακμές τους, αλλά στο να τους επιτρέψεις να υπάρχουν χωρίς να εμποδίζει ο ένας τον άλλον.
Πάρα πολλά γραφεία κυνηγούν την ιδέα της τέλειας ψηφιακής ομάδας. Τέλεια εκπαιδευμένης. Τέλεια ευθυγραμμισμένης. Τέλεια τεκμηριωμένης.
Στην πραγματικότητα, οι ομάδες που παραδίδουν έργο είναι ακατάστατες, ισχυρογνώμονες και λίγο «σπασμένες». Έχουν δει πράγματα να αποτυγχάνουν. Έμαθαν τα workarounds με τον δύσκολο τρόπο. Δεν πιστεύουν πλέον στο hype.
Γιατί λειτουργεί αυτό — ενάντια σε κάθε λογική
Επειδή η πραγματική ψηφιακή εργασία δεν γίνεται κάτω από τέλειες συνθήκες. Γίνεται στα κενά: ανάμεσα σε deadlines, πολιτικές ισορροπίες και αποφάσεις που δεν έχουν γίνει πλήρως κατανοητές, τρία επίπεδα πάνω από το μοντέλο.
Οι ομάδες των «αταίριαστων» λειτουργούν επειδή έχουν ήδη αποτύχει. Έχουν μάθει πού βρίσκονται οι ρωγμές. Δεν πιστεύουν σε μαγικές λύσεις ή σε εντυπωσιακά software launches. Βασίζονται στην κρίση, την εμπειρία και σε μια κοινή κατανόηση του τι έχει πραγματικά σημασία όταν κάτι πάει στραβά.
Οι ομοιόμορφες ομάδες δείχνουν ωραίες στα διαγράμματα. Οι ακατάστατες ομάδες επιβιώνουν στα έργα.
Το BIM management που δεν εμφανίζεται ποτέ στις παρουσιάσεις
Υπάρχει μια εξιδανικευμένη εκδοχή της ηγεσίας στο BIM που ζει στις παρουσιάσεις των συνεδρίων. Οραματική. Στρατηγική. Καθαρή. Γεμάτη βέλη που δείχνουν αισιόδοξα προς τα πάνω.
Και μετά υπάρχει η πραγματική εκδοχή. Λίγο κουρασμένη. Κυνική. Βαθιά πρακτική. Περνά περισσότερο χρόνο αποτρέποντας καταστροφές παρά ανακοινώνοντας επιτυχίες.
Ο Jackson Lamb ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Το ίδιο και οι περισσότεροι καλοί BIM Managers, είτε το παραδέχονται είτε όχι.
Δεν χρειάζονται χειροκρότημα. Χρειάζονται χώρο. Χρειάζονται εμπιστοσύνη. Και, περιστασιακά, χρειάζονται να τους αφήσουν ήσυχους για να διορθώσουν κάτι αθόρυβα, πριν αντιληφθεί κανείς ότι ήταν χαλασμένο.
Τελικές σκέψεις
Αν αναγνωρίζετε κάτι από τον Jackson Lamb στον BIM Manager σας, μην ανησυχείτε. Πιθανότατα σημαίνει ότι κάνει σωστά τη δουλειά του.
Δεν χρειάζεστε τέλειους ανθρώπους. Δεν χρειάζεστε τέλειες διαδικασίες. Χρειάζεστε απλώς τη σωστή συλλογή από αταίριαστους ανθρώπους και κάποιον αρκετά κυνικό ώστε να τους κρατά λειτουργικούς.
Άλλωστε, αν το Slough House μπορεί να σώσει την MI5, υπάρχει ακόμη ελπίδα για το federated model σας.